AGAPITOS LINES (Περικλής Κοροβέσης)

Είχες χαθεί από μέρες. Ούτε ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή ούτε κάποιο σημείωμα κάτω από την πόρτα. Κατέβηκα στο λιμάνι και έψαχνα για την άγονη γραμμή. AGAPITOS LINES, με τις βρόμικες τουαλέτες και τα χυδαία φαγητά. Περίμενα πως κάπου εδώ θα σε έβρισκα. Ανέβαινα και κατέβαινα σκάλες. Γύριζα στα σαλόνια και τις κουπαστές. Τίποτα. Και φτάναμε στα λιμάνια μέσα στη νύχτα. Χάζευα τα φώτα. Ξαναφεύγαμε. Και σε ξανάψαχνα. Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω. Δεν ταξίδευα. Βούλιαζα.

DUTY FREE (Περικλής Κοροβέσης)

Τράνζιτ Βαρσοβίας. Κάθομαι σε μια γωνιά και διαβάζω την εφημερίδα μου. Ξαφνικά ελληνικές φωνές κραυγάζουν από το διπλανό κατάστημα των DUTY FREE. Ξέρουν όλες τις επώνυμες μάρκες, τις κρέμες, τα καλλυντικά. Συγκρίνουν τις τιμές. Το επώνυμο προϊόν κάνει και σένα τον ανώνυμο επώνυμο. Καταναλώνοντας αγοράζουν προσωπικότητα. Εισβάλλουν με τις τσάντες τους στο καφενείο που κάθομαι και με αλαλαγμούς χαράς λένε τι αγόρασαν και το δείχνουν περήφανα. Διπλώνω την εφημερίδα μου και την βάζω στην τσάντα. Δεν θέλω να φανεί πως είμαι Έλληνας.

Στίχοι στον άνεμο (Περικλής Κοροβέσης)

Θέλω να μοιραστώ μια κουβέντα. Και η φωνή μου γίνεται ηχώ και γυρίζει σε μένα. Μου θυμίζει πράγματα που θέλω να ξεχάσω. Βρίσκω καταφύγιο στη σιωπή. Μάταιες προσπάθειες. Η ηχώ επιμένει χειρότερα.
Και αν πω "σ'αγαπώ", η φωνή μου θα σβήσει στη δικιά σου σιωπή. Ξεχασμένος σκοπός, από μνήμη παλιά, που μου λέει κρυφά "όλα πια περασμένα".
Θα μείνεις πάντα αινιγματική και απρόσιτη. Δεν ξέρω αν ήσουν ένα όμορφο κακό ή ένα άσχημο καλό στη ζωή μου. Περίμενα μια λέξη. Δεν ξέρω ποια. Αλλά αν την άκουγα, ίσως να άλλαζα. Ήμουν και δεν υπήρχα. Υπήρχα αλλά δεν ήμουν. Περίμενα μια λέξη για να ενσαρκωθώ.
Χώρος επιθυμίας, χώρος ανυπαρξίας. Υπήρξα στη φωνή σου. Είχα όνομα.
Θα γράψω πάλι δυο γραμμές, σαν έκκληση ή προσευχή. Γιατί η σιωπή, βαθύ σκοτάδι, πάλι με πνίγει.
Η αγάπη μπορεί να φύγει, όπως η ζωή. "Ερωτευμένος" είναι το άλλο όνομα του μελλοθάνατου. Για αυτό ερωτεύονται μόνο οι γενναίοι.
Αυτά που βρέθηκαν, αυτά που χάθηκαν, τυχαία μέρη. Και στο λιβάδι η γη με αγκάλιασε, βαθιά με αγάπησε κι εκεί με κράτησε. Με ήθελε πίσω για να εύρω χώρα, να έμπω μέσα της και να κρυφτώ.

Περί Βροχής - σελ. 41 (Martin Page)

  Όταν βρέχει, οι άνθρωποι διαβάζουν, πηγαίνουν στον κινηματογράφο και ερωτεύονται, οι καλλιτέχνες δουλεύουν, οι στρατιώτες παραμένουν στα αντίσκηνα τους. Τι κάνουν οι άντρες και οι γυναίκες όταν δεν βρέχει; Μαυρίζουν στις παραλίες, χαζεύουν τις βιτρίνες με τα ρούχα, διοργανώνουν garden parties και σφαγές.
  Υπάρχουν περισσότεροι πόλεμοι στις χώρες με λίγες βροχοπτώσεις. Οι στρατιώτες και οι παραθεριστές συμμερίζονται την ίδια προτίμηση για τον ήλιο. Τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο με αμερικάνικο στρατόπεδο σε κατεχόμενη χώρα όσο μια κατασκήνωση παραθεριστών σε μια φτωχή χώρα. Άλλωστε, ο στρατιωτικός και ο τουρίστας, φέρνουν ο καθένας τη στολή και το όπλο του: στολή εκστρατείας και σορτς, ντουφέκι και φωτογραφική μηχανή.

μετάφραση-Λόισκα Αβαγιανού

Περί Βροχής - σελ. 87 (Martin Page)

  Το να παρομοιάζουμε τα δάκρυα με τη βροχή είναι μια ευκολία. Τα δάκρυα έχουν υποστεί μια διαδικασία ζύμωσης, όχι απόσταξης. Η βροχή μοιάζει με το αλκοόλ και το άρωμα· τα δάκρυα είναι αδέλφια του κρασιού.
  Τα δάκρυα κυλούν, δεν πέφτουν. Το βλέμμα μας θολώνει, ένα απλό μαντίλι εξαφανίζει αυτή τη στιγμιαία μυωπία. Όμως όσο και να ανοιγοκλείνουμε ή να τρίβουμε τα μάτια μας, τίποτα δεν σταματά τη βροχή. Η γήινη έλξη είναι το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα στα δύο φαινόμενα. Το δάκρυ είναι επίμηκες. Η σταγόνα έχει ένα γεροδεμένο κορμό που το επάνω άκρο του τελειώνει σε μια κλωστή σαν ουρά γυρίνου (η σύγχυση ανάμεσα στα δύο σχήματα οφείλεται σε έναν ελάσσονα ζωγράφο της Αναγέννησης, τον Σιμόνε Πετερζάνο που, λόγω έλλειψης ταλέντου, τα ζωγράφιζε πανομοιότυπα).
  Τα δάκρυα κοσμούν τη θλίψη και τα πένθη· η βροχή συνοδεύει τη ζωή και τον έρωτα.

μετάφραση-Λόισκα Αβαγιανού