Νύχταθλο - σελ. 92β (Γιώργος Σκούρτης)

Σαν νερό ήταν
η σάρκα σου.
Νερό λαμπυρίζον

Νερό ρυακιών

που κυλάει πάνω

Σε γυαλιστερά βότσαλα

Μνήμης

Έσκυψα και ήπια

μια γουλιά.

magic machine (Charles Bukowski)

I liked the old records that

scratched

as the needle slid across

grooves well

worn

you heard the voice

coming through

the speaker

as if there were a person

inside that

mahogany

box

but you only listened while

your parents were

not there.

and if you didn't wind

the victrola

it gradually slowed and

stopped.

it was best in late

afternoons

and the records spoke

of 

love.

love, love, love.

some of the records had

beautiful purple

labels,

others were orange, green,

yellow, red, blue.

the victrola had belonged to

my grandfather

and he had listened to those

same

records.

and now I was a boy

and

I heard them.

and nothing I could think of

in my life then

seemed better than listening

to that

victrola

when my parents weren't

there.

ΒΑΜΒΑΚΙ (Χαριτίνη Ξύδη)

Μοιάζει να κρέμονται

από βαμβακερή κλωστή.

Μια αστάθμητη αιτία

μπορεί να τους ρίξει

σε λησμονημένα συντρίμμια.

Για όσο όμως

τα χέρια του θα την λύνουν

και θα την δένουν

εκείνος θα είναι θεός

κι εκείνη κάτι που ο θεός

έπλασε

να 'χει ατίθαση καρδιά.

ΕΦΥΓΕ (Χρίστος Λάσκαρης)

Έφυγε.
Τό άρωμα της,
πάλεψε μές στήν κάμαρα γιά λίγες μέρες

κι ύστερα έσβησε.

Τήν ίδια τύχη θά 'χουν καί τά μάτια της,

καθώς καί η γλυκιά φωνή της.

Τόσος έρωτας

καί νά καταβροχθίζεται!

ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ - XVIII (Pablo Neruda)

Εδώ σέ αγαπάω.
Στά σκοτεινόχρωμα πεύκα χτενίζει τά μαλλιά του ο άνεμος.

Φωσφορίζει η σελήνη πάνω στ' αλήτικα νερά τής θαλάσσης.

Περνάνε μέρες, μέρες απαράλλαχτες,

αποπέμποντας η μία τήν άλλη.

Τά τούλια τής ομίχλης σκίζονται

σέ φιγούρες λεπτές ορχουμένων.

Ασημόχρυσος γλάρος πετιέται

μέσ' απ' τό δίσκο τού ήλιου πού βασιλεύει.

Εδώ κι εκεί ένα άλμπουρο. Και πάνω, στά ύψη, αστέρια.

Ω εκείνο εκεί τό μαύρο σταυρωτό τουρκέτο τής βαρκούλας!

Κατάμονο.

Πετιέμαι κάπου-κάπου από τό λήθαργο

κι είμαι μούσκεμα ώς τό μεδούλι.

Βουίζει κι αντιβουίζει τό πέλαγος.

Κι εδώ είν' τό λιμάνι.

Εδώ σ' αγαπάω.

Εδώ σ' αγαπάω εγώ!

Δεν πά' νά σέ κρύβει όσο θέλει ο ορίζοντας - ματαιοπονεί!

Εσένα σ' αγαπάω εγώ· επιμένω·

ακόμα καί μέσα στήν ψύχρα τών γύρω πραγμάτων.

Κάθε τόσο φεύγουν τά φιλιά μου

καί πάνε μαζί μέ τά καράβια εκείνα,

τά ποντοπόρα, καί φτάνουν πέρ' απ' τό τέρμα, στά εκείθε.

Κάθουμαι εδώ παρατημένος σάν τίς γέρικες άγκυρες.

Μαραζώνουν οι μώλοι βαρύτερα

μόλις έρχεται νά δέσει εκεί τό βράδυ.

Χαραμίζεται η ζωή μου μέσα στήν πείνα

πού μέ τρώει αδίκως.

Αγαπώ αυτό πού δέν έχω. Είσαι μακριά εσύ, τόσο μακριά.

Ο καημός μου πιάνεται στά χέρια μέ τ' ανελέητα δειλινά.

Έρχεται όμως μετά η νύχτα καί μέ καλοπιάνει μέ τραγούδια.

Και τό φεγγάρι βάνει τό γαϊτανάκι τών ονείρων νά γυρνάει.

Μέ κοιτάν μέ τά μάτια σου από πάνω

τά πιό μεγάλα αστέρια.

Κι εκεί πού, αγάπη μου, σέ αγαπώ,

τά πεύκα μές στόν άνεμο

λαχταράνε νά τραγουδήσουν τ' όνομά σου

μέ τίς πευκοβελόνες τους.

μετάφραση - Γιώργος Κεντρωτής