ΧΤΑΠΟΔΙ (Βίκυ Φιλιππίδου)

Στην άκρη της νύχτας
Υπάρχει μια θαλάσσια σπηλιά·
Εκεί κρυφά απ' όλους κολυμπώ

Με τους υπέροχους νεκρούς μου.

Για να τους αγαπήσω απ' την αρχή

Δανείζομαι τις τρεις καρδιές του χταποδιού·

Για να τους εννοήσω

Τους δυο του εγκεφάλους.

Τα πλοκάμια μου τώρα

Φτάνουν σε απύθμενα βάθη του χρόνου·

Ανακατεύουν άμμο, αχινούς,

Ασπρόμαυρες φωτογραφίες

Και μεταλλικά κουτάκια

Με κουμπάκια και δαχτυλήθρες·

Η πελώρια μνήμη μου

Χύνεται με φόρα

Έξω από τον ωκεανό·

Και μετά σιωπή.

Έτσι είναι να πλέεις αθόρυβα

Χιλιάδες πόδια κάτω από την επιφάνεια του κόσμου

Μαζί με τα πιο αλλόκοτα πλάσματα.

Πολλά να αισθάνεσαι

Και πολύ να πονάς.

Αχάραγα μες στη σπηλιά η ποίηση

Σε περιμένει

Να σου παραδώσει τα κλειδιά.

Τελεσίγραφο (Ρένα Πετροπούλου-Κουντούρη)

Η αλαζονεία σου
Σκυλί που κατατρώει τα λείψανα
Της ρημαγμένης περηφάνειας μου
Φύγε μακριά μου
Κι έλα ξανά
Ισοπεδωμένος από το βάρος
Της απουσίας μου

trapped (Charles Bukowski)

don't undress my love
you might find a mannequin;
don't undress the mannequin
you might find
my love.

she's long ago
forgotten me.

she's trying on a new
hat
and looks more the
coquette
than ever.

she is a
child
and a mannequin
and
death.

I can't hate
that.

she didn't do
anything
unusual.

I only wanted her
to.

I Am (John Clare)

I am — yet what I am none cares or knows;
My friends forsake me like a memory lost:
I am the self-consumer of my woes—
They rise and vanish in oblivious host,
Like shadows in love's frenzied stifled throes
And yet I am, and live — like vapours tossed

Into the nothingness of scorn and noise,
Into the living sea of waking dreams,
Where there is neither sense of life nor joys,
But the vast shipwreck of my life's esteems;
Even the dearest that I loved the best
Are strange — nay, rather, stranger than the rest.

I long for scenes where man hath never trod
A place where woman never smiled or wept
There to abide with my Creator, God,
And sleep as I in childhood sweetly slept,
Untroubling and untroubled where I lie
The grass below — above the vaulted sky.

---
This belongs to the group of poems written while Clare was confined in the Northampton County Asylum from 1842 until his death in 1864. First published in the Annual Report of the Medical Superintendent of Saint Andrews for the year 1864, but the slightly different accepted text appears first in Martin's Life of Clare, 1865. These, whether rightly or wrongly, are known as his "last lines."

Κάποτε (Αγγελική Ελευθερίου)

Κάποτε
θα παρακαλέσω
- όπως δεν παρακάλεσα ποτέ -
θα πέσω στα γόνατα κάποιου θεατρώνη
με βαμμένα μαλλιά
να με πάρει κι εμένα 
στον πλανόδιο θίασό του
Θα μου ζητήσει άδεια
και προϋπηρεσία
και συστάσεις
Δεν έχω τίποτα
Ο αόρατος θίασος
που αφιέρωσα τη ζωή μου
δεν είχε τέτοια πράγματα
Όμως -τώρα- κάπως πρέπει
να πεθάνω κι εγώ
Έλεος δηλαδή.