ΙΟΥΛΙΟΣ (Βίκυ Φιλιππίδου)

Απ' το τηλέφωνο ακούγονταν

Οι μανταρινιές κι ο πόνος σου·

Η ζωή μου σκαρφάλωνε την ανεμόσκαλα·

Πάλευε να φτάσει στον ουρανό·

Να δει μια στιγμή

Τον εαυτό της από ψηλά

Και παρά την ταραχή

Να κρατηθεί

Μην πέσει.

Αργότερα, μέσα στη σκοτεινιά του δωματίου

Άναψα αυτό το ποίημα

Για παρηγοριά.

ΧΤΑΠΟΔΙ (Βίκυ Φιλιππίδου)

Στην άκρη της νύχτας
Υπάρχει μια θαλάσσια σπηλιά·
Εκεί κρυφά απ' όλους κολυμπώ

Με τους υπέροχους νεκρούς μου.

Για να τους αγαπήσω απ' την αρχή

Δανείζομαι τις τρεις καρδιές του χταποδιού·

Για να τους εννοήσω

Τους δυο του εγκεφάλους.

Τα πλοκάμια μου τώρα

Φτάνουν σε απύθμενα βάθη του χρόνου·

Ανακατεύουν άμμο, αχινούς,

Ασπρόμαυρες φωτογραφίες

Και μεταλλικά κουτάκια

Με κουμπάκια και δαχτυλήθρες·

Η πελώρια μνήμη μου

Χύνεται με φόρα

Έξω από τον ωκεανό·

Και μετά σιωπή.

Έτσι είναι να πλέεις αθόρυβα

Χιλιάδες πόδια κάτω από την επιφάνεια του κόσμου

Μαζί με τα πιο αλλόκοτα πλάσματα.

Πολλά να αισθάνεσαι

Και πολύ να πονάς.

Αχάραγα μες στη σπηλιά η ποίηση

Σε περιμένει

Να σου παραδώσει τα κλειδιά.