Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

Οι Καλύτεροι Της Ράτσας Μας (Γιάννης Αγγελάκας)


Οι καλύτεροι της ράτσας μας γίνονται φονιάδες
Ακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας
                                                       οι ποιητές
                                                       οι παραμυθάδες
                                                       οι τερατολόγοι γενικώς
Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα
Πλατσουρίζουν αγέλαστοι κι ανόρεχτοι
Στα στάσιμα νερά της μετριότητας
Οι όμηροι του φόβου

Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Περί Βροχής - σελ. 41 (Martin Page)


  Όταν βρέχει, οι άνθρωποι διαβάζουν, πηγαίνουν στον κινηματογράφο και ερωτεύονται, οι καλλιτέχνες δουλεύουν, οι στρατιώτες παραμένουν στα αντίσκηνα τους. Τι κάνουν οι άντρες και οι γυναίκες όταν δεν βρέχει; Μαυρίζουν στις παραλίες, χαζεύουν τις βιτρίνες με τα ρούχα, διοργανώνουν garden parties και σφαγές.
  Υπάρχουν περισσότεροι πόλεμοι στις χώρες με λίγες βροχοπτώσεις. Οι στρατιώτες και οι παραθεριστές συμμερίζονται την ίδια προτίμηση για τον ήλιο. Τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο με αμερικάνικο στρατόπεδο σε κατεχόμενη χώρα όσο μια κατασκήνωση παραθεριστών σε μια φτωχή χώρα. Άλλωστε, ο στρατιωτικός και ο τουρίστας, φέρνουν ο καθένας τη στολή και το όπλο του: στολή εκστρατείας και σορτς, ντουφέκι και φωτογραφική μηχανή.

μετάφραση-Λόισκα Αβαγιανού

6.00 π.μ. (Στέρεο Νόβα)


Εδώ στέκομαι
σ’ αυτή τη σιωπή με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
έξι η ώρα τα χαράματα
ο εγωισμός μου δεν περνάει
όταν ένας άντρας
ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο, παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη 
από το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
καθώς το πρώτο φως της μέρας 
απ’ τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα
γιατί η ζωή είναι βρώμικη
μας χωρίζει ένα μέτρο
κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
τα τέσσερα πρώτα μανεκέν
που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του λόττο
ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του
πως να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ’ τις ανθρώπινες μάζες
η κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
έξι και πέντε λεπτά
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε
απ’ τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
μας χωρίζουν δυο βήματα
θα `θελα να του μιλήσω
μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
όλη νύχτα ήμουν έξω
πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια και χωρίς
γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα
για ένα διαφορετικό κόσμο
ο μύθος της διασταύρωσης
κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
και ένας ακόμη
φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
τώρα το ξέρω πιο καλά
πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ’ εκείνο το πλάτος
που αγκαλιάζει τις ακρότητες
να επιβιώσεις
να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
χιλιάδες πόδια
κάτω από αυτόν τον ασπρόμαυρο ουρανό
έξι και δέκα λεπτά
αυτό που με συνδέει μ’ αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τα ασημένια αεροπλάνα 
στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τραίνο 
να ξεκινήσει απ’ την αφετηρία

Περί Βροχής - σελ. 87 (Martin Page)


  Το να παρομοιάζουμε τα δάκρυα με τη βροχή είναι μια ευκολία. Τα δάκρυα έχουν υποστεί μια διαδικασία ζύμωσης, όχι απόσταξης. Η βροχή μοιάζει με το αλκοόλ και το άρωμα· τα δάκρυα είναι αδέλφια του κρασιού.
  Τα δάκρυα κυλούν, δεν πέφτουν. Το βλέμμα μας θολώνει, ένα απλό μαντίλι εξαφανίζει αυτή τη στιγμιαία μυωπία. Όμως όσο και να ανοιγοκλείνουμε ή να τρίβουμε τα μάτια μας, τίποτα δεν σταματά τη βροχή. Η γήινη έλξη είναι το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα στα δύο φαινόμενα. Το δάκρυ είναι επίμηκες. Η σταγόνα έχει ένα γεροδεμένο κορμό που το επάνω άκρο του τελειώνει σε μια κλωστή σαν ουρά γυρίνου (η σύγχυση ανάμεσα στα δύο σχήματα οφείλεται σε έναν ελάσσονα ζωγράφο της Αναγέννησης, τον Σιμόνε Πετερζάνο που, λόγω έλλειψης ταλέντου, τα ζωγράφιζε πανομοιότυπα).
  Τα δάκρυα κοσμούν τη θλίψη και τα πένθη· η βροχή συνοδεύει τη ζωή και τον έρωτα.

μετάφραση-Λόισκα Αβαγιανού

Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι - σελ. 9 (Γιάννης Αγγελάκας)


Ήρθαν τα τριαντάφυλλα κι οι πρόσχαρες μέρες
Οι πόρτες δεν τρίζουν κι αδίκως οι λεπίδες προσμένουν
          ακόνισμα
Το μαύρο πλάι στο κόκκινο δίχως δεύτερες σκέψεις
       αρμονία μοναχά τίποτ’ άλλο
Οι φλόγες το κακό σπέρμα κι η οδύνη εγκλείστηκαν διά
          παντός
       σε στοιχειωμένους καταψύκτες
Η μέρα ευλογεί τη νύχτα και κείνη μπρος της υποκλίνεται
        εξαγνισμένη
Ήρθαν τα τριαντάφυλλα κι οι πρόσχαρες μέρες
Ηδονικά οι λεπτοδείκτες ολιγωρούν εντός μας
Μονάχα οι άγιοι φτιάχνουν ουρές έξω απ’ τα φαρμακεία
Υπνοστεντόν-Ταβόρ-Υπνοστεντόν
Τώρα φλυαρούν για το δικαίωμα στον ύπνο