Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013

Joining You (Alanis Morissette)


dear dar(lin') 
your mom (my friend)
left a message on my machine
she was frantic saying you were talking crazy
that you wanted to do away with yourself
I guess she thought i'd be a perfect resort
because we've had this inexplicable connection since our youth
and yes they're in shock
they are panicked
you and your chronic
them and their drama
you this embarrassment
us in the middle of this delusion

if we were our bodies
if we were our futures
if we were our defenses i'd be joining you
if we were our culture
if we were our leaders
if we were our denials i'd be joining you

I remember vividly a day years ago we were camping
you knew more than you thought you should know
you said "I don't want ever to be brainwashed"
and you were mindboggling
you were intense
you were uncomfortable in your own skin
you were thirsty but mostly you were beautiful

if we were our nametags
if we were our rejections
if we were our outcomes i'd be joining you
if we were our indignities
if we were our successes
if we were our emotions i'd be joining you

you and I we're like 4 year olds 
we want to know why and how come about everything
we want to reveal ourselves at will and speak our minds
and never talk small and be intuitive
and question mightily and find god 
my tortured beacon
we need to find like-minded companions

if we were their condemnations
if we were their projections
if we were our paranoias i'd be joining you
if we were our incomes
if we were our obsessions
if we were our afflictions i'd be joining you

we need reflection
we need a really good memory
feel free to call me a little more often

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013

Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι - σελ. 13 (Γιάννης Αγγελάκας)


Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
         δίχως εμφανείς λόγους
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
         δίχως ουρές και ίχνη
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
         δίχως να καυχιέται γι’αυτό
         δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
         για πάντα να μη καυχιέται γι’αυτό

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

Ένας Γέροντας Στην Ακροποταμιά (Γιώργος Σεφέρης)

Στoν Νάνη Παναγιωτόπουλο

Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πώς προχωρούμε.
Να αισθάνεσαι δε φτάνει μήτε να σκέπτεσαι μήτε να
   κινείσαι
μήτε να κινδυνεύει το σώμα σου στην  παλιά πολεμίστρα,
όταν το λάδι ζεματιστό και το λιωμένο μολύβι αυλακώ-
    νουνε τα τειχιά.

Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά πού προχωρούμε,
όχι καθώς ο πόνος μας το θέλει και τα πεινασμένα παι-
   διά μας
και το χάσμα της  πρόσκλησης των συντρόφων από τον
   αντίπερα γιαλό·
μήτε καθώς το ψιθυρίζει το μελανιασμένο φως στο πρό-
    χειρο νοσοκομείο,
το φαρμακευτικό λαμπύρισμα στο προσκέφαλο του παλι-
    καριού που χειρουργήθηκε το μεσημέρι·
αλλά με κάποιον άλλο τρόπο, μπορεί  να θέλω να πω
    καθώς
το μακρύ ποτάμι που βγαίνει από τις μεγάλες λίμνες τις
    κλειστές βαθιά στην  Αφρική
και ήτανε κάποτε θεός κι έπειτα γένηκε δρόμος και δω-
    ρητής και δικαστής και δέλτα·
που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι πα-
    λαιοί γραμματισμένοι,
κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα, και
   το ίδιο Σημείο,
ο ίδιος προσανατολισμός.

Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί
   ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
   που σιγά-σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε
   από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η
   ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.

Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο
   για να πονούμε
γι' αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το με-
   γάλο ποτάμι
αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και σε
   χόρτα
και ζωντανά που βόσκουν και ξεδιψούν κι ανθρώπους που
   σπέρνουν και που θερίζουν
και σε μεγάλους τάφους ακόμη και μικρές κατοικίες των
   νεκρών.
Αυτό το ρέμα που τραβάει το δρόμο του και που δεν είναι
   τόσο διαφορετικό από το αίμα των ανθρώπων
κι από τα μάτια των ανθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια-πέρα
   χωρίς το φόβο μες στην καρδιά τους,
χωρίς την καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράματα ή
   έστω και για τα μεγάλα·
όταν κοιτάζουν ίσια- πέρα καθώς ο στρατοκόπος που συν-
    ήθισε ν' αναμετρά το δρόμο του με τ' άστρα,
oχι όπως εμείς, την άλλη μέρα, κοιτάζοντας το κλειστό
    περιβόλι στο κοιμισμένο αράπικο σπίτι,
πίσω από τα καφασωτά, το δροσερό περιβολάκι ν' αλλά-
   ζει σχήμα, να μεγαλώνει και να μικραίνει·
αλλάζοντας καθώς κοιτάζαμε, κι εμείς, το σχήμα του πό-
   θου μας και της  καρδιάς μας,
στη στάλα του μεσημεριού, εμείς το υπομονετικό ζυμάρι
   ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει,
πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτυα μιας ζωής που ήτανε
    σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε μέσα στην  άμμο
αφήνοντας πίσω της μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο
    λίκνισμα που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς.

  Κάιρο, 20 lουνίου '42


Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

Το Βάρος Των Πραγμάτων (Νικηφόρος Βρεττάκος)


Όταν εσύ δεν θάσουν μαζύ μου
κάθε στέγη θα μούπεφτε τότε μεγάλη.
Μια σταγόνα νερού, ένα φύλλο, μι’ αχτίδα
που κρέμασε ο ήλιος στο ένα μου δάχτυλο,
τί να τα κάμω; Για τόσο μεγάλα
πράγματα μόνος μου δεν είμαι άξιος.

Είναι οι δρόμοι στενοί, δεν χωρώ να περάσω,
τρικλίζω απ’ το βάρος. Έχω ρίξει στον ώμο μου
-αυτό μονάχα- μεταφέρω ένα άσπρο
άνθος στον άνθρωπο.

Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013

siam mais (Billy Corgan)


I am free
To give my heart freely
With no string attached
To roam, to hurt
To be devastated as I so wish
To be ravished by freedom
My youth
So bound do I knock against her cages
If she holds lock and key

I am free
To give you my heart
This notion suits me, bears weight
What is false and old is not ours to hold
We have never owned or possessed anything true in our 
whole lives, except maybe each other

I see myself in you and that is a dangerous thing

But is this friendship alive?
Does it breathe when no one is listening?
Does it know when I am sleeping?

Stories can be retold
Until they are polished smooth
I give my heart to you in this story
Because my heart has no end