Εσύ 'σαι το μεθύσι μου
ούτε ξεμέθυσα
ούτε μπορώ
ούτε θέλω να ξεμεθύσω
το κεφάλι μου βαρύ
τα γόνατά μου κομματιασμένα
μεσ’ στη λάσπη
παραπατώντας προχωρώ προς το φως σου π’αναβοσβήνει.
10 Ιούλη 1959
λόγια που χαράξαμε στα θρανία και μουτζουρώσαμε στα μυαλά μας. σπόροι που πέσανε μέσα μας και φυτρώσανε τραγούδια με ρίζες γερές (χαρισμένα σε όσους ανοίξαν λίγο την καρδιά τους)...