Το ξύλινο παλτό - 4 (Κατερίνα Γώγου)

Καμιά φορά τύχαινε - τώρα πάνε κι αυτά

έβλεπα καί κάνα όνειρο - πώς ερχόσουνα λέει

τήν κοπάναγες απ' τή μάντρα

κι έλεγες άντε ρέ Κατερίνα άντε καί μάς ρημάξανε

ό,τι έγινε έγινε σήκωσε τό κεφάλι

ύστερα μπερδευόσουνα μέ τόν πατέρα μου

μετά μπερδευόντουσαν κάτι άγρια χόρτα

καί μιά μπουλντόζα πού 'ριχνε τά παράνομα

κοίτα νά δείς...

καί τ' όνειρο είχε κι αυτό κακό τέλος

σκέψου τώρα στή ζωή πάς λάκισες καί σύ

κι έκατσα κι είδα όλες τίς ελληνικές ταινίες

πού παίζουνε τήν Κυριακή

καί μένα ρημαγμένη αλλά ζόρικη

νά πέφτω μ' ακρίβεια στίς ρόδες τού φορτηγού

πάλι καί πάλι καί πάλι καί πάλι.

Τρία κλικ αριστερά - 14 (Κατερίνα Γώγου)

Καλημέρα γιατρέ μου.
Μή.
Μή σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.
Τα γνωστά.
Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ -ξέρετε τώρα εσείς-
Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο
βολέψτε με τέλος πάντων με τους ομοίους σας
περάστε με στους χαφιέδες σας
πηδήξτε με αν θέτε
ωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.
Τσάκω τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικο
και φέρ' τη συνταγή
γιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστε
κι όπου νάναι θα εκραγεί.
Μή. Μή σηκώνεστε γιατρέ μου. Δέν είναι σοβαρό.

Ευχαριστώ.

Καλημέρα σας.

Ιδιώνυμο - 23 (Κατερίνα Γώγου)

Πάει. Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.